Unsheltered Moments L.A. – deel 2

30-09-2025
Los Angeles, USA
Graag stellen we je voor aan enkele mensen die we deze winter hebben ontmoet in Los Angeles. We hebben daar 530 Shelterbags uitgereikt die uit onze sociale fabriek in Kaapstad komen.

LARRY

Ik lach om maar niet te hoeven huilen.” Larry is een goede ziel die probeert te overleven onder slechte omstandigheden. Onlangs verloor hij zijn oog tijdens een overval bij z’n auto, waar hij al 8 maanden in woont. Een paar dagen later werd hij op straat aangevallen door een pitbull. Daardoor raakte hij nog meer van streek. Toch treedt hij het leven met een positieve houding tegemoet. Hij helpt mensen om zich heen. Larry kent iedereen en iedereen kent Larry.

Een paar dagen na onze eerste ontmoeting, vertelde hij dat het tijd is om verder te trekken. Hij gaf zijn auto weg aan een vriend op straat, pakte zijn boeltje bij elkaar en vertrok.

Met een vriendelijke houding kom je ver in het leven.
- Larry -

RON

Ron (67) heeft een auto om in te slapen. Hij vroeg een Shelterbag voor een dame die hij kent. “Haar naam is Caroline en ze is 50 jaar. Ik zie haar wel eens op straat lopen.”

Vrienden op straat helpt Ron zo goed mogelijk. Mensen kunnen hun telefoon opladen in zijn auto en hij brengt eten naar bekenden die niet zo mobiel zijn.

Huur betalen of een motelkamer boeken is een ‘rat race’. Daarom bivakkeer ik liever in mijn auto, in mijn bestuurdersstoel.
- Ron -

JAMES

James, (bijnaam ‘JamesBrains’ omdat iedereen weet dat hij super slim is) komt uit New York. Mensen in de omgeving vertelden dat James vroeger een verdienstelijk artiest was die in New York woonde. Hij geeft er nu de voorkeur aan om op zichzelf te zijn. Zijn totale bezit kan hij op z’n fiets meenemen.

In New York raakte ik dakloos. Op mijn fiets reed ik in 3 maanden naar San Luis. Er was een tijd dat ik dacht dat ik een hele meneer was. Je weet wel, een ego dingetje. Nu ben ik uitgecheckt uit de maatschappij. Ik heb besloten gelukkig te worden.
- James -

WENDELL

When we talked to Wendell (49), he had just moved into his own room with the help of St. Francis Center. “I don’t have to look over my shoulder there, no people that are gonna turn on me. It feels good. I’m trying to move on after this, but I’m taking one day at a time. 

My lowest point was probably sleeping in cars. That was like a soul changer. It really scared me. My family turned their back on me, that was heartbreaking. I was sitting in parks because I didn’t know where to go.

The older I’m getting, the wiser I’m getting. I’m starting to see who’s in my corner. And just try to do the right thing, and good things will happen. Trying to stay positive, don’t let the world bring me down spiritually. I look in the mirror and say it’s gonna get better. Stay on that good road, not the bad road.

Every day, just trying to move on.”

Newsletter

Ontvang onze impact rechtstreeks in je mailbox

Latest updates